tpk

Mimo dość wartkiego nurtu, Brda zmienia na obszarze rezerwatu kilkakrotnie kierunek spływu, tworząc liczne meandry, wiry i bystrzyce powodujące miejscami podcięcia brzegów, w wyniku czego występują erozyjne osuwiska i urwiska zboczy doliny. Dno rzeki miejscami wysłane jest głazami dużych rozmiarów pochodzących z rozmytej moreny czołowej. Nazwa tego uroczyska wzięła się od przeszkody jaką zalegające w nurcie Brdy głazy, stanowiły dla flisaków spławiających niegdyś tym szlakiem drewno. Ponieważ wynurzające się lub znajdujące się tuż pod powierzchnią wody głazy tworzą na rzece liczne progi i wiry, odcinek ten był dla nich dużym utrudnieniem. Nazwali więc to miejsce „Piekłem”. Skupisko głazów to uznane zostało uznane za pomnik przyrody. Piękno krajobrazu doliny Brdy podziwiać można z punktu widokowego zwanego „Niebo”.
Z miejscem tym wiąże się legenda „O tym, jak Borowiak diabła przechytrzył”.